Samba 1970
Drużyna Brazylii z 1970 roku jest uważana za najlepszą piłkarską reprezentację w historii Mistrzostw Świata. Pod wodzą trenera Mario Jorge Lubo, zwanego Zagallo, Brazylia grała wtedy coś, co dzisiaj określa się mianem "futbolu na tak" - połączenie niesamowitej efektowności z efektywnością. Jej skład był naszpikowany wielkimi gwiazdami takimi jak Pele, Tostao, Carlos Alberto czy Rivelino czy Jairzinho. Brazylia w fazie grupowej trafiła na drużyny Czechosłowacji, Anglii i Rumunię i wszystkie te mecze wygrała kolejno 4:1, 1:0 i 3:2. W dalszych fazach rozgrywek piłkarze z kraju kawy trafili na rywali ze swojego kontynentu - z Peru zmierzyli się w ćwierćfinale (4:2) a w półfinale z Urugwajem (3:1). W meczu o mistrzostwo świata przyszło im grać ze świetnie dysponowaną wtedy reprezentacją Italii. W tym meczu genialna drużyna pokazała cały swój kunszt, gromiąc po bramkach Pelego, Gersona, Jairzinho i Carlosa Alberto piłkarzy z Półwyspu Apenińskiego 4:1. Tajemnicą tak świetnej postawy Brazylijczyków w tym turnieju, oczywiście poza geniuszem jej piłkarzy, jest dziewiętnastotygodniowy obóz przygotowawczy, podczas którego malutki rozgrywający Gerson codziennie wykonywał 50-60 kilkudziesięciometrowych podań, a reszta piłkarzy przebiegała kilkanaście kilometrów pracując nad kondycją. W połączeniu z fantastyczną brazylijską techniką i dyscypliną techniczną narzuconą przez trenera Zagallo zespół ten grał w piłkę w sposób, którego żadna drużyna jak dotąd nie potrafiła powtórzyć.